Saturday, June 18, 2011

ഒരാളെ വധിക്കാനുള്ള അഞ്ചു വഴികള്‍ (എഡ്വിന്‍ ബ്രോക്ക് )















 
 
ഒരാളെ വധിക്കാന്‍ ക്ലേശകരമായ പല വഴികളുണ്ട്:

ഒരു കഷ്ണം മരത്തടി ചുമലിലേറ്റിക്കൊടുത്ത് മലമുകളില് കൊണ്ടുപോയി നിനക്കവനെ അതില്‍ തറച്ചു കൊല്ലാം.
എന്നാല്‍ ഇത് വൃത്തിയായി ചെയ്യാന്‍ ചെരുപ്പണിഞ്ഞ ഒരു വലിയകൂട്ടം ജനവും, കൂവാന്‍ ഒരു കോഴിയും, സമയം നിശ്ചയപ്പെടുത്താന്‍ ഒരു നാഴികമണിയും, ഒരു പഞ്ഞികഷ്ണവും, അല്പം ചൊറുക്കയും, ആണിതറക്കാന്‍ ഒരാളെയും ആവശ്യമുണ്ട്.

അല്ലെങ്കില് ഒരു ഇരുമ്പുകഷ്ണമെടുത്തു പരമ്പരാഗത രീതിയില് അതിനെ പരിവപ്പെടുത്തി മൂര്‍ച്ചവെപ്പിച്ച് അവന്‍ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ലോഹകവച്ചത്തിനുള്ളിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കുക.
പക്ഷെ നിനക്കതിന് വെള്ളക്കുതിരകളും, ഇംഗ്ലിഷ് മരങ്ങളും, അമ്പുംവില്ലുമേന്തിയവരും, ചുരുങ്ങിയപക്ഷം രണ്ടു പതാകകളും, ഒരു രാജകുമാരനും, വിരുന്നുനടത്താന്‍ ഒരു കൊട്ടാരവും ആവശ്യമുണ്ട്.

കുലീനത മറന്നുകൊണ്ട്, കാറ്റ് അനുവദിക്കുമെങ്കില്‍, നിങ്ങള്ക്ക് അവന് നേരെ വിഷവാതകം തുറന്നു വിടാം.
പക്ഷെ അതിന്‌ കിടങ്ങില്‍ ഒരു മൈയില്‍ ദൂരമെങ്കിലും മണ്ണ് വെട്ടിമാറ്റണം; കറുത്ത ബൂട്ടുകളും, ബോംബിന്‍ഗര്‍ത്തങ്ങളും, മണ്ണിന്റെ അളവും, എലിപ്ലേഗും, ഒരു ഡസന്‍ പാട്ടും, കുറെ ഉരുക്കിന്‍ വട്ടതൊപ്പികളും സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതേയില്ലല്ലോ.


വോമയാനങ്ങളുടെ കാലത്ത് ഇരയുടെ മുകളിലൂടെ മൈലുകളോളം പറന്ന്, ഒരു ചെറു ബട്ടണമര്‍ത്തി നിനക്കവനെ ഇല്ലാതാക്കാം. നിനക്കതിന് ആവശ്യമുള്ളത് നിങ്ങളെ തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിക്കുന്ന ഒരു സമുദ്രവും, രണ്ടുതരം ഭരണസംവിധാനവും, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരും, കുറെ ഫാക്ടറികളും, ഒരു ചിത്തരോഗിയും, ആര്‍ക്കും ഏറെ നാളേയ്ക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു തുണ്ട് ഭുമിയും മാത്രമാണ്.


ഞാന്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയതുപോലെ, ഒരാളെ വധിക്കാന്‍ ക്ലേശകരമായ പല വഴികളുണ്ട്.
എന്നാല്‍ ഏറ്റവും ലളിതവും നേര്‍ചൊവ്വുള്ളതുമായ വഴി അവന്‍ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക, എന്നിട്ട് അവനെ അവിടെ തന്നെ ജീവിക്കാന്‍ വിടുക.


(എഡ്വിന്‍ ബ്രോക്ക് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മനുഷ്യനെ കൊല്ലാനുള്ള വഴികളാണ് സ്വന്തം കവിതയില്‍ കുറിച്ചത്; ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കൊലപാതകത്തിന് വേണ്ടി പുത്തന്‍ വഴികള് തേടി ഒരു കവിതാരചന എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും ചുമതലയാണ് )

V


Thursday, June 16, 2011

Friday, June 10, 2011

"ഭാര്യ പറഞ്ഞു വായ തുറക്കരുതെന്ന്..."

എത്ര കണ്ടാലും മതിവരാത്ത ചരിത്രതിരുശേഷിപ്പുകളുടെ അപാരനിഗൂഡതകളും സംസ്കാര വൈവിധ്യങ്ങളുടെ കൗതുകങ്ങളും ഒടുങ്ങാത്ത റോമാനഗരത്തിന്റെ ഹൃദയ ഭാഗമായ "പിയാസാ വെനെസിയ"യില്‍ നിന്ന് വത്തിക്കാനിലേക്കുള്ള ഒരു സായാഹ്ന ബസ്സ്‌ യാത്ര. ബസ്സില്‍ ഏറിയ ഭാഗവും വിദേശ വിനോദസഞ്ചാരികളാണ് - വിവിധ ഭാഷകള്‍, വിവിധ സംസ്കാരങ്ങള്‍, വിവിധ വര്‍ണങ്ങള്‍, വിവിധ വസ്ത്രധാരണങ്ങള്‍.... ഒപ്പം സാമാന്യം നല്ല തിരക്കും. തൊട്ടടുത്തു നില്‍ക്കുന്നത് ഏകദേശം അരുപതിനോടടുത്തു പ്രായം വരുന്ന ഹോളണ്ടുകാരായ ദമ്പതികളാണ്. (റോമിന്റെ വഴികളെ ഹോളണ്ടിന്റെ വഴികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്തുകൊണ്ടുള്ള ഇംഗ്ലിഷിലെ അവരുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോള്‍ ഊഹിച്ചതാന്). ബസ്സ്‌ പിയാസാ വെനെസിയയില്‍ നിന്ന് ഒരു കിലോമീറ്ററോളം നീങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവണം പെട്ടന്ന് ഹോളണ്ടുകാരന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ആക്രോശം:
"Give me my money..." 
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ അയ്യാള്‍ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കയ്യില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു പോക്കറ്റടി ശ്രമമായിരുന്നുവെന്നു ഉഹിക്കാന്‍ ഏറെ സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. സ്ത്രി ദേഷ്യത്തോടെ സ്വയം ന്യായികരിച്ചുകൊണ്ട്‌ കുതറി മാറാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.... അയ്യാള്‍ മറുകൈകൊണ്ട്‌ പോക്കറ്റില് തപ്പിനോക്കി പണം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടുവന്നു ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു.....
പണം പോയി എന്ന് ബോധ്യമായപ്പോള് പോലിസിനെ വിളിക്കുമെന്ന് ഭിഷണിപ്പെടുത്തി. തിരച്ചിലിന്റെ ഒരു അവസാന ശ്രമമെന്നവണ്ണം നിന്നിടത്തു നിന്ന് അല്പം നീങ്ങി തറയില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ‍പണം ബസ്സിന്റെ ബോര്‍ഡില്‍ തന്നെ കിടപ്പുണ്ട്. പണം എങ്ങനെ ബോര്‍ഡില്‍ വീണെന്നു അറിയില്ല- പിടിക്കപ്പെടുമെന്നു ബോധ്യമായപ്പോള്‍ സ്ത്രി താഴെയിട്ടതോ, അതോ അദ്ദേഹം പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തപ്പോള്‍ അറിയാതെ താഴെവിണതോ...?! സ്ത്രി പോക്കറ്റില്‍ കൈയിടുന്നത് താന്‍ കണ്ടതാണെന്ന് അയാളുടെ ഭാഷ്യം. ഏതായാലും, കുറെ ചീത്ത വിളികളോടെ ആ സ്ത്രി തൊട്ടടുത്ത ബസ്സ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയി.
ഹോളണ്ടുകാരന്‍ ഇപ്പോഴും ദേഷ്യത്തിലാണ്. അടുത്തുനില്‍ക്കുന്ന , അത്യാവശ്യം ഇംഗ്ലിഷ് സംസാരിക്കാനറിയാവുന്ന, ഇറ്റലിക്കാരി പെണ്‍കുട്ടിയോട് (സംഭവത്തിനിടെ പോലിസിനെ വിളിക്കണമോ എന്ന് അവള്‍ ചോദിച്ചിരുന്നു) സ്ത്രി എങ്ങനെയാണ് തന്റെ പോക്കറ്റില്‍ കൈയിട്ടതെന്നും പണം ഒളിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതെന്നും ഉച്ചസ്ഥായില് തന്നെ വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോള്‍ എന്റെ അടുത്ത് നിന്ന അദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ അയ്യാളെ തോണ്ടിവിളിച്ചു ചോദിച്ചു:
"പണം വല്ലതും നഷ്ടപ്പെട്ടോ?"
"ഇല്ല" എന്ന് മറുപടി.
"എന്നാല്‍, വായ് അടയ്ക്ക്."
ഇവരുടെ ഈ അടക്കിപിടിച്ച വര്‍ത്തമാനം ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടി സംഭവത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങള്‍ തുടര്‍ന്ന് തിരക്കികൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടന്ന് ഒരു കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ ശാന്തനായി അയ്യാള്‍ പറഞ്ഞു:
"എന്റെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു ഇനി വായ തുറക്കരുതെന്ന്. ക്ഷമിക്കുക. നമ്മുക്ക് മറ്റെന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാം."
ദാമ്പത്യത്തില് ഭാര്യാഭര്‍തൃ ബഹുമാനം എന്തെന്ന് ഒരു വിവരണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലാതെ വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ട  നിമിഷം. ഭാര്യയെ അനുസരിക്കുന്നത് ഭര്‍ത്താവിന്റെ അഴിവുകേടല്ല, ന്യായമായതെന്തും സ്ത്രി പറഞ്ഞാലും അംഗികരിക്കാനുള്ള ഹൃദയവിശാലത തന്നെ.

Friday, June 3, 2011

അത്ഭുതങ്ങള്‍

അത്ഭുതങ്ങളെന്തെ ഇത്ര പൊലിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു?

എനിക്കാകട്ടെ മറ്റൊന്നുമറിയില്ല അത്ഭുതങ്ങളല്ലാതെ.
മന്ഹട്ടന്‍ തെരുവുകളിലൂടെ നടന്നാലും,
വീടുകളുടെ മോന്തായങ്ങള്‍ക്ക് മുകളിലൂടെ വിഹായുസിലേക്ക് മിഴിപാളിച്ചാലും,

നഗ്നപാദകനായി തിരകള്‍ അതിരിടുന്ന തിരത്തിലൂടെ ഉഴറി നീങ്ങുമ്പോഴും,
കുടപിടിച്ച കാനനവൃക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് കീഴെ നില്‍ക്കുമ്പോഴും,
പ്രണയിക്കുന്ന ഒരാളോടൊപ്പം ഒരു പകല്‍ സവാരിക്കിറങ്ങുമ്പോഴും/ അല്ലെങ്കില് ഒരു രാവ് അയ്യാളുമൊത്തു ശയ്യിക്കുമ്പോളും,
മറ്റുള്ളവരോടോത്തു തീന്മേശക്കരുകിലിരിക്കുമ്പോഴും,

എനിക്ക് എതിര്‍വശം കാറോടിച്ചുപോകുന്ന അപരിചിതരുടെ മേല്‍ മിഴിപാളിക്കുമ്പോഴും;
ഉഷ്ണകാല ഇളംചൂടില്‍ തേനറയ്ക്ക് ചുറ്റും കര്മനിരതരാകുന്ന തേനീച്ചകളെയും,
പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ മേയുന്ന കന്നുകളെയും,
കിളികളേയും, കാറ്റില്‍ പറക്കുന്ന പറവകളെന്ന അത്ഭുതങ്ങളേയും,
അസ്തമയത്തിന്റെ ചാരുതയേയും, ശാന്തരായി മിന്നുന്ന താരാഗണങ്ങളുടെ ശോഭയേയും,
വസന്തത്തിലെ ആദ്യചന്ദ്രന്റെ അനുപമലോല കലയേയും നിരീക്ഷിക്കുമ്പോഴും.....
ഇവയും, പിന്നെ ഓരോന്നും, എനിക്ക് അത്ഭുതങ്ങള്‍ തന്നെ.
എല്ലാം സൂചകങ്ങള്, എന്നാല്‍ അവയെല്ലാം സ്വന്തം ഇടങ്ങളില്‍ വ്യതിരിക്തവും.
പകലിന്റേയും രാത്രിയുടേയും ഓരോ നാഴികകളും എനിക്ക് അത്ഭുതങ്ങള്...‍
വ്യാപ്തിയുടെ ഓരോ അങ്കുലവും ഓരോ അത്ഭുതങ്ങള്...‍
ഓരോ മുഴം മണ്ണിലും ചിതറിക്കിടക്കുന്ന അത്ഭുതങ്ങള്...
ഓരോ അടി ആന്തരീക ജൈവലോകവും അത്ഭുതം...
എനിക്ക് കടലൊരു നിലക്കാത്ത അത്ഭുതം
നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന മത്സ്യങ്ങള്- പാറക്കൂട്ടങ്ങള്- തിരയിളക്കങ്ങള്- മനുഷ്യന്റെ യാനപാത്രങ്ങള്‍-
എല്ലാം ത്ര അപരിചിതമായ ‍ ‍അത്ഭുതങ്ങള്!!!
(വാള്‍ട്ട് വിറ്റ്മന്‍, "പുല്ലോലകള്‍"-Leaves of Grass )

Your Sky shades over my shade

From the Old City of Jericho in Palestine (It is the known oldest city in the human history. Now this an archeological site, not an inhabited area).

Tuesday, May 31, 2011

Red Chillies

Palestinian Market View

എന്റെ കുഞ്ഞ് സമാധാനം മണക്കുന്നു

എന്റെ കുഞ്ഞ് സമാധാനം മണക്കുന്നു;
എന്റെ കുഞ്ഞിനെ പുണരുമ്പോള്‍
അവന്‍ മണക്കുന്നതു സോപ്പിന്‍ സുഗന്ധമല്ല.


എല്ലാ മനുഷ്യരും സമാധാനം മണക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്.
(ഈ നാട്ടിലെങ്ങും ഇനിയും തിരിയുന്ന
ഒരു തിരിക്കല്ല് പോലും അവശേഷിച്ചിട്ടില്ല).


ഓ ! തുന്നിച്ചേര്‍ക്കാനാവാത്തവിധം പിഞ്ചിയ തുണിപോല്
ചിന്നഭിന്നമായ നാടേ....!
ഹോ കഠിനം, മഖ്പെല ഗുഹകളിലെ ഏകാകികളായ പിതാക്കന്മാരെ...
സന്താന രഹിതമായ നിശബ്ദത!!!


എന്റെ കുഞ്ഞ് സമാധാനം മണക്കുന്നു.
ദൈവത്തിന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്കാനാവാത്തത്
അമ്മയുടെ ഉദരം അവന് കൊടുത്തു.


(Yehuda Amichai)


മഖ്പെല: അബ്രാഹമടക്കമുള്ള ഇസ്രയേലിന്റെ പിതാക്കന്മാരെ സംസ്ക്കരിച്ചിരിക്കുന്ന ഹെബ്രോനിലെ ഒരിടം.

Monday, May 30, 2011

എന്റെ കാലത്തിന്റെ നശ്വര കവിത


ഹിബ്രു രചനകളും അറബിരചനകളും കിഴക്ക് നിന്ന് പടിഞ്ഞാറേക്ക്‌ പോകുന്നു.
ലത്തിന്‍ രചനകള്‍ പടിഞ്ഞാറുനിന്നും കിഴക്കോട്ടും.
ഭാഷകള്‍ പൂച്ചകളെപ്പോലെയാണ്
അവയുടെ രോമങ്ങളെ എതിര്‍ദിശയില്‍ തടവരുത്.
‍മേഘങ്ങള്‍ കടലില്‍ നിന്നുയരുന്നു, ചുടുകാറ്റ് മരുവില്‍നിന്നും.
മരങ്ങള്‍ കാറ്റില്‍ വളഞ്ഞാടുന്നു,
നാലുദിക്കുകളില്‍ നിന്നുള്ള കാറ്റിലും കല്ലുകള്‍ പറക്കുന്നു
അവ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പറക്കുന്നു.
അവര്‍ കല്ലെറിയുന്നു -
ഇക്കര അക്കരയെയെറിയുന്നു, അക്കര ഇക്കരയേയും.
പക്ഷെ, കരയെന്നും കരയില്‍ തന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നു.
അവര്‍ കല്ലെറിയുന്നു-
അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാനെന്നവണ്ണം
അതിന്റെ കല്ലുകളെ, മണ്ണിനെ;
എന്നാല്‍ ഒരുനാളും നിനക്ക് കരയെ വിട്ടുപേക്ഷിക്കാനാവില്ല.
അവര്‍ കല്ലെറിയുന്നു; എന്നെ കല്ലെറിയുന്നു
1936-ല്‍, 1938-ല്‍, 1948-ല്‍, 1988-ല്‍.
സെമറ്റിക്കുകള് സെമറ്റിക്കുകളെ ‍ എറിയുന്നു, ആന്റി - സെമറ്റിക്കുകള് ആന്റി - സെമറ്റിക്കുകളേയും.
ദുഷ്ടര്‍ കല്ലെറിയുന്നു; നീതിമാന്മാരും കല്ലെറിയുന്നു,
പാപികള്‍ കല്ലെറിയുന്നു; പ്രലോഭകരും കല്ലെറിയുന്നു,
ഭൌമശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ കല്ലെറിയുന്നു; ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ കല്ലെറിയുന്നു,
പുരാവസ്തു ഗവേഷകര്‍ കല്ലെറിയുന്നു; സാമുഹ്യദ്രോഹികള്‍ കല്ലെറിയുന്നു,
വൃക്കകള്‍ കല്ലെറിയുന്നു; പിത്താശയം കല്ലെറിയുന്നു.
തല കല്ലാവുന്നു, നെറ്റിത്തടം കല്ലാവുന്നു, ഹൃദയം കല്ലാവുന്നു;
അലറുന്ന വായ് പോലുള്ള കല്ലുകള്‍
കണ്ണടകള്‍ പോലെ കണ്‍കുഴികള്‍ക്ക് ഇണങ്ങുന്ന കല്ലുകള്‍.
ഭുതകാലം ഭാവിയെ കല്ലെറിയുന്നു.... അവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് വര്‍ത്തമാനകാലത്തില്‍ വിഴുന്നു.
കരയുന്ന കല്ലുകള്‍, ചിരിക്കുന്ന പൊടികല്ലുകള്‍.
വേദഗ്രന്ഥത്തിലെ ദൈവം പോലും കല്ലെറിഞ്ഞു,
അവനെറിഞ്ഞ ഉറിം തുംമിം നീതിയുടെ മാര്‍ച്ചട്ടയിലാണ് ഉടക്കിയത്
ഹേറോദും കല്ലെറിഞ്ഞു, ഉരിത്തിരിഞ്ഞതാകട്ടെ ഒരു ദേവാലയവും.
ഓ ! കല്ലുപോലെ കടുത്ത സങ്കട കവിതയെ....
ഓ ! കല്ലുകളുടെ പുറത്ത് എറിയപ്പെട്ട കവിതയെ....
ഓ ! എറിയപ്പെട്ട കല്ലുകളുടെ കവിതയെ....
ഈ മണ്ണില്‍ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കല്ലുണ്ടാകുമോ-
ഒരിക്കലും എറിയപ്പെടാത്ത ഒന്ന്?
ഒരിക്കലും പണിയുകയും മറച്ചിടപ്പെടുകയും ചെയ്യാത്ത ഒന്ന്?
ഒരിക്കലും മൂടപ്പെടുകയും അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യാത്ത ഒന്ന്?
ഒരിക്കലും മതിലില്‍ നിന്ന് വിലപിക്കുകയും, പണിക്കാര്‍ ‍ഉപേക്ഷിച്ചുകളയുകയും ചെയ്യാത്ത ഒന്ന്?
ഒരിക്കലും കുഴിമാടങ്ങളെ അടക്കാത്തതും, പ്രണയിനികളുടെ അടിയില്‍ കിടക്കാത്തതുമായ ഒന്ന്?
ഒരിക്കലും മൂലക്കല്ലായി മാറാത്ത ഒന്ന്?
ദയവായി ഇനിമേല്‍ കല്ലുകള്‍ എറിയാതിരിക്കു-
നിങ്ങള്‍ നാടിനെയാണ് നീക്കം ചെയ്യുന്നത്
വിശുദ്ധവും, സമഗ്രഹവും, അതിര്‍വരമ്പുകളില്ലാത്തതുമായ നാടിനെ.
നിങ്ങള്‍ അതിനെ കടലില്‍ എറിയുന്നു
കടലിനാകട്ടെ അതു വേണ്ടതാനും
കടല്‍ പറയുന്നു: "എന്നില്‍ വേണ്ട".
ദയവായി കൊച്ചുകല്ലുകള്‍ എറിയൂ-
ഒച്ചിന്‍ തോടുകളും ചരലുകളും,
മിഗ്ദല്‍ സെദെക്കിന്റെ കല്‍മടകളില്‍ നിന്നും നീതിയോ അനീതിയോ;
മാര്‍ദ്ദവമുള്ള കല്ലുകള്‍ എറിയു, മധുരമുള്ള മണ്‍കട്ടകള്‍ എറിയു,
ചുണ്ണാമ്പ്കല്ലുകള്‍ എറിയു, കളിമണ്ണ് എറിയു,
കടല്‍ത്തിരത്തെ മണല്‍‍ത്തരികള്‍ എറിയു,
മരുഭുമിയിലെ പൂഴി എറിയു, തുരുമ്പ് എറിയു,
മണ്ണ് എറിയു, കാറ്റ് എറിയു,
വായു എറിയു, ശുന്യതയെറിയു,
നിങ്ങളുടെ കരങ്ങള്‍ മടുക്കുവോളം ...
യുദ്ധങ്ങള്‍ മടുക്കുവോളം...
സമാധാനം മടുക്കുവോളം... അങ്ങനെ സമാധാനമാകുവോളം!

(Yehuda Amichai)
 
 
 
Notes:
* Urim and Tumim: In the Hebrew bible (Old Testament) it is a means used by the High priests/men of God to know the will of Yahweh. Urim and Tumim were twelve precious stones assosicated with the vestaments of high priest which were casted in important matters of Justice to discern divine Judgment.
* Migdal Tsedek: is an old historical site in Israel. On the southeastern edge of Rosh HaAyin is Migdal Tsedek (lit. Tower of Justice), a white Ottoman-era building marking the site of a fortress used by the Jewish rebels who fought the Romans in 66-70 CE. The building was constructed over Byzantine and Crusader remains. A Byzantine doorway topped by a Greek inscription still survives. (Wikipidea)

ഒരിക്കല്‍ ഒരു മഹാപ്രണയം

ഒരിക്കല്‍ ഒരു മഹാപ്രണയം എന്നെ രണ്ടായി പകുത്തു.രണ്ടായി മുറിച്ച പാമ്പിനെപ്പോലെ ഒരു ഭാഗം ഒരിടത്തെവിടെയോ പുളഞ്ഞുച്ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
പൊയ്പ്പോയ വര്‍ഷങ്ങള്‍ എന്നെ ശാന്തനാക്കി, ഹൃദയത്തിന്റെ മുറിവുണക്കി, കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ വിശ്രമം തന്നു.
" സമുദ്ര നിരപ്പ്" എന്നെഴുതിയ
യുദയാ മരുഭുമിയിലെ ചൂണ്ടുപലകയില്‍ നോക്കിനില്‍ക്കുന്നവനെപ്പോലെയാണ് ഞാന്‍-
അവന് സമുദ്രം കാണാനാവുന്നില്ല, എങ്കിലും അതുണ്ടെന്ന് അവനറിയുന്നു.
അതുപോലെ ഞാന്‍ എല്ലായിടത്തും നിന്റെ മുഖമോര്‍മ്മിക്കുന്നു
നിന്റെ "മുഖ നിരപ്പില്‍".


(Yehuda Amichai)       


O Lord, I pray, Never again....

From Dachau Nazi Concentration Camp in Munich, Germany. Today this historical site of human cruelty is a place for prayer and meditation for world peace. After having knelt in prayer to ask pardon to my brothers and sisters who suffered the cruelty of our history in a Carmelite Nunnary Chapel....

Saturday, May 28, 2011

Enjoying the divine art with dear ones



From Basel in Switzerland

Blue stolen from the Sky

From Shepherd's field in Bethlehem
A Palestinian Wild Flower against Israeli Sky

Friday, May 27, 2011

മുന്‍പ്....

പടിവാതില്‍ അടയും മുന്‍പ്,
അവസാന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കപ്പെടും മുന്‍പ്,
ഞാന്‍ ഇവിടെ നിന്ന് മാറ്റപ്പെടും മുന്‍പ്,
ഉദ്യാനത്തില്‍ കളകള്‍ നിറയും മുന്‍പ്,
ക്ഷമയില്ലാതാകും മുന്‍പ്,
ചാന്തുകൂട്ടു കട്ടപിടിക്കും മുന്‍പ്,
പുല്ലാംങ്കുഴലിന്‍ ദ്വാരങ്ങള്‍ മൂടും മുന്‍പ്,
സാധനങ്ങള്‍ അറയില്‍ അടക്കപ്പെടും മുന്‍പ്,
നിയമങ്ങള്‍ കണ്ടുപിടിക്കും മുന്‍പ്,
സംഗ്രഹം വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെടും മുന്‍പ്,
ദൈവം തന്റെ കരം അടക്കും മുന്‍പ്,
നമ്മുക്ക് നില്‍ക്കാന്‍ ഒരങ്കുലം മണ്ണ് ഇല്ലാതാകും മുന്‍പ്....
(Yehuda Amichai)

Wednesday, May 25, 2011

ഒരുവന്‍ അവന്റെ ജീവിതത്തില്















മനുഷ്യന് അവന്റെ ജീവിതത്തില്‍ സമയമില്ല,
എല്ലാറ്റിനും സമയം കണ്ടെത്താനായി.
അവന്റെ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ക്കും കാലം കണ്ടെത്താന്‍
ആവശ്യത്തിന് ഋതുഭേദങ്ങളില്ല .
സഭാപ്രസംഗകന് തെറ്റിയിരിക്കുന്നു.
മനുഷ്യന് ‍ഒരേ സമയം തന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും വെറുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു,
ഒരേ കണ്ണുകള്‍കൊണ്ട് തന്നെ കരയുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു,
ഒരേ കൈകള്‍കൊണ്ട് തന്നെ കല്ലെറിയുകയും അവ ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു,
ഒരേ സമയം തന്നെ യുദ്ധത്തില്‍ സ്നേഹിക്കുകയും സ്നേഹത്തില്‍ യുദ്ധംചെയ്യുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
വെറുക്കാനും പൊറുക്കാനും, ഓര്‍മിക്കാനും മറക്കാനും
അലങ്കരിക്കാനും അലങ്കോലപ്പെടുത്താനും , കഴിക്കാനും ദഹിക്കാനും
ചരിത്രത്തിന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ വേണ്ടിവരുന്നു.
മനുഷ്യനാകട്ടെ ഒന്നിനും സമയമില്ല.
നഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്‍ അവന്‍ അന്വേഷിക്കുന്നു
കണ്ടുകിട്ടുമ്പോള്‍ അവന്‍ മറക്കുന്നു.
മറക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു
സ്നേഹിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ മറക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.
അവന്റെ ആത്മാവ് വളരെ ഔദ്യോഗികമായി പരിവപ്പെടുത്തിയെടുത്തിരിക്കുകയാണ്.
അവന്റെ ശരീരം മാത്രമേ എല്ലാകാലത്തും നൈസര്ഗീകത നിലനിര്‍ത്തുന്നുള്ളൂ;
അതു ശ്രമിക്കുകയും നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു,
കളങ്കപ്പെടുകയും എന്നാല്‍ ഒന്നും പഠിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു,
മദ്യപിക്കുകയും അതിന്റെ സുഖത്തിലും വേദനയിലും ഉന്മാദംകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശരത്തില്‍ മരിക്കുന്ന അത്തിമരങ്ങളെപ്പോലെ അവനും മരിക്കും,
സര്‍വ്വാഡംഭരങ്ങളും പൊഴിച്ച് ഉണങ്ങിയങ്ങനെ.
ഇലകളൊക്കെ മണ്ണില്‍ ഉണങ്ങിവളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കും,
നഗ്നമായ ശിഖിരങ്ങള്‍ മാത്രം വിരല്‍ ചൂണ്ടി നില്‍ക്കും,
എല്ലാറ്റിനും സമയമുള്ള ശുന്യമായ ഒരിടത്തേക്ക്....
(Yehuda Amichai - Israeli poet)

Tuesday, May 24, 2011

ദയാപൂര്‍ണനായ ദൈവം

മരിച്ചവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥനാജപം: "ദയാപൂര്‍ണനായ ദൈവമേ,....
ദൈവം ദയയുടെ പൂര്‍ണതയല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍
ലോകത്തില്‍ ദയയുണ്ടാകുമായിരുന്നു,
ദയ മുഴുവന്‍ അവനില്‍ മാത്രമായി ഒളിപ്പിക്കാതെ.

കുന്നുകളില്‍ നിന്ന് പൂക്കള്‍ പറിച്ചെടുത്തുകൊണ്ട്
താഴ്വാരങ്ങളിലേക്ക് മിഴിപാളിച്ച,
കുന്നുകളില്‍ നിന്ന് മൃതശരീരങ്ങള്‍ താഴേക്കു വഹിച്ച,
എനിക്ക് പറയാനാവും ഈ ലോകം ദയാരഹിതമെന്ന്.

ഞാന്‍, കടല്‍ക്കരയിലെ ഉപ്പിന്റെ രാജാവ്,
ജാലകപ്പടിയില്‍ സന്നിഗ്ദ്ധനായി നില്‍ക്കേണ്ടിവന്നവന്‍,
മാലാഖമാരുടെ ചുവടടികളെ എണ്ണിയവന്‍,
ഭയാനകമായ മാത്സര്യത്തില്‍ വിഹ്വലതകളുടെ ഭാരം എടുത്തുമാറ്റിയ ഹൃദയമുള്ളവന്‍.

ഞാന്‍, നിഘണ്ടുവിലെ അല്പമാത്രം പദങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നവന്‍.

ഞാന്‍, സമസ്യകളെ വ്യാഖ്യാനിക്കേണ്ടവന്‍,
വ്യാഖ്യാനിക്കാന്‍ എനിക്ക് മനസ്സാവുന്നില്ല.
എനിക്കറിയാം ദൈവം ദയയുടെ പൂര്‍ണതയല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍
ലോകത്തില്‍ അല്പംകൂടി ദയയുണ്ടാകുമായിരുന്നു,
ദയ മുഴുവന്‍ അവനില്‍ മാത്രമാക്കാതെ.
(യഹൂദ അമിച്ചായ്)

Thursday, May 19, 2011

Villa Phamphili

The Villa Doria Pamphili is a seventeenth century villa with what is today the largest landscaped public park in Rome, Italy. It is located in the quarter of Monteverde.

Villa Phamphili

The Villa Doria Pamphili is a seventeenth century villa with what is today the largest landscaped public park in Rome, Italy. It is located in the quarter of Monteverde.

Tuesday, May 17, 2011

Tuesday, May 10, 2011

Palm

Garden Palm from Collegio san Lorenzo, Rome

Wednesday, May 4, 2011

Poppy

Wild Beauty can't survive within (faded in my room)

Tuesday, May 3, 2011

Thursday, April 14, 2011

Creed of my friend

I Don’t Believe the God...

Of Aristotle

Who is just a boring immobile. Aristotle made God a driver of a big cargo train. He goes on driving and now he himself can’t stop. Should we believe in a God who is not moved by our tears, anguish and rebellion?



Of Descartes

God of Descartes does not explain anything because he is incomprehensible. Descartes needs a God so that he may not fall in error.

Cogito in Nietzsche is impossible, cogito in Descartes is possible but useless. But, his God is just useful.

Pascal was not far off in saying that the Cartesian God was remote from anything significantly Christian.

A used God is an exploited God.



 Of Spinoza

Spinoza may be a single philosopher who lived what he believed. Perhaps the greatest vision of God ever had in philosophy came in this out casted Jew. Einstein famously said “ I believe in the God of Spinoza,” who is the God of Spinoza? A cosmic mind and we are all ripples on the surface of this God.

But, I can’t digest its passivity. His message that ‘the world is magnificent and to be enjoyed, and that we should not repine our lot in it’, seems to be too compromising. Are we mere flies caught in the web waiting for our predator to mow us down?

Spinoza’s God is tepid; he can’t shed a single tear. Spinoza’s philosophy is an attempt to shut out pain and to manage a happy life.

I will give my vote to Camus who said “ I rebel therefore, I exist.”



Of Kant.

Such a serious God who makes us glaze over and who is sure to die with a hear attack!

Will Durant compared Kant to Jehovah, saying, “He speaks through clouds, but without the illumination of his lightening flash.”

God of Kant is the God of law, of categorical imperative. His God will allow things that surely should be banned, while outlawing things thing that don’t seem to matter very much.

No matter how loudly you cry, he won’t be moved unless his categorical imperative allows that.



Of preachers.

Ultimately a God of lies. Louder their voice more vain is their God. We will not be able to see a Spinoza among these preachers, who lives what he says.  They are good at exploiting the sentiments of people and cunningly keep people in eternal infancy. About God, they are surer than God himself. God seems to become a toy in their hands.

Still, God makes use of these tongue rowdies to save somebody for him! Which is a wonder!



Of Priests

Those priests who acts like policemen of peoples liberty and behavior, lack humility and lord over people, abused innocent children and became Herods to infant Jesus, become regular guests at the table of the exploiters of poor,  steal best of the sheep and best of the vineyards, celebrate His sacrifice fervently and preach his Gospel cock surely though don’t have a peck of believe in Him. Those modern day Pharisees and scribes whom Jesus said, “Woe to you. .”



I Believe the God...



Of St. Augustine

Because he asked one of the profoundest God questions: “What I love when I say that I love my God?”



Of Kierkegaard

Because I too believe that God is completely the “other”. Kierkegaard knows the abode of God. “ if you have never been solitary, you have never discovered that God exists.”



Of Nietzsche

Nietzsche is the mad prophet who proclaimed the death of God. But, who is that dead God? The God of metaphysics and theology as long as they speak of an omnipotent, omniscient, and prime mover, the God of accusation, and condemnation. Ultimately ‘the idol’ God who man fashioned according to his own image. This moral God must be dead then only the God of being will speak.

In his madness Nietzsche must have met God; otherwise, he cannot write, “When you look into an abyss, the abyss looks back to you.”



Of Priests and Nuns

Thousands of those who bring good news to the poor and downtrodden, who sacrifice their life for others, the God of Maxim William Kolbe, Romero and Mother Teresa.



Of St. Francis

That God who alone is sufficient, rest can be abandoned. A God who is in ruins, walks in the periphery, a minor God who languishes himself in beauty, in the golden hair of the sun, saturating heart of the river, light feathers of the rain. The eternal dancing God of love.



Of Jesus Christ

But is there a God Beyond Jesus? Should we seek one? Is not this man our answer for God? In him we get not the answer for how many Gods are there but, how much God is there. How many Gods are there is a useless question. But, if the question is “how much God is there?” Then Jesus, the man is the answer. Beyond him God can be anything, a pure transcendental idea, consciousness, and an amalgam of light and darkness.

Simone Weil knows what sort of God Jesus is, “Jehovah and Allah are all natural Gods but Jesus alone is the supernatural God.”

(By Jose Suresh, my friend)

Monday, February 14, 2011

The Best of Youth (Epic of Ordinary Life)

Over the course of almost six hours the huge Italian family saga "The Best of Youth," brings in 40 years in the lives (and deaths) of a family, along with four decades of political and emotional turmoil existed in Italy. Directed by Marco Tullio Giordana, the film follows the tangled vectors of the Carati brothers, two bright, handsome young men from Turin. Their story intrudes -- the flood at Florence in the '60s, the Red Brigades' Terror in the '70s, the war against the Mafia in Sicily in the '80s -- the movie isn't so much about history as set against it.


The story opens in 1964, with both boys in college under the watch of their doting father. What captures our attention is the similarity and the differences between the two in nuanced ways. Matteo, for example, is discovered alone, locked in a room, studying furiously, and he brusquely brushes off his father's request to help with a chore, claiming the importance of a looming exam. But we understand instantly that there's some pathology in Matteo, not only in his self-enforced solitude but also in his extreme discomfort with his father's open fondness. Emotions, we will learn, are not Matteo's strong points.

But when the proud papa enters the next room, he finds the outgoing Nicola studying with two buddies, Carlo and Vitale, and Nicola jumps to the task of helping his dad, quickly enlisting his friends. Thus are patterns graven in stone: the loner Matteo, who rejects every human approach, and the sociable Nicola, warm and winning but perhaps too eager to please. Yet at the same time, we understand that the two, so different, love each other passionately. The strength of true and lifelong friendship is yet theme develops in the movie. Nicola is supported by two of his childhood friends in all ups and downs of his life

In the course of the story each boy will chart his own way, yet they will swoop together periodically for encounters with sibling and family. Alongside we the developments with their parents, their friends, their lovers, their children, all of whom grow and change, leave and return, succeed and fail, live and in some cases die over the years.

The initial narrative follows as the reluctant and hostile Matteo destroys himself at college by disputing a pompous professor, then kidnapping a young woman, Giorgia, and engaging his brother in a mad scheme to return her to her father. Giorgia brings in one of the movie's primary concerns, which is mental illness. She is an institutionalized schizophrenic for whom Matteo has been caring as a part-time job. Upset to discover burn marks from the electroshock therapy the institution had been using, he seeks to liberate her. Nicola also becomes deeply engaged in her plight. The brothers' exposure to the young woman will change and charge each young man for life. The experience motivates Nicola, naturally empathetic, to become a psychiatrist, dedicated to bettering the lot of the mentally ill.

Matteo, shattered by the pain and guilt he feels at her loss, will seal himself off even more: Matteo leaves the army to join the police force. He accepts an assignment in Sicily, a place corrupted by the Mafia.

Back to the story of Nicola, undergoing different adventurous events of life he meets his future bride Giulia during a voluntary service in the flooding of Florence and starts wooing her. Nicola would marry (not formally) her and they have girl child Sara. Gulia later becomes a Red Brigade terrorist, and Matteo is assigned to a squad tasked with hunting Red Brigade terrorists. She would be also tasked with murdering the best friend of her husband.

Showing a different side of the personality their father die out of sickness.

In Sicily matteo meets a photographer in a caffè named Mirella. She wants to be a librarian, and he advises her to work at a beautiful library in Rome. Because of his temper, Matteo is forced to leave Sicily. He decides to reside in Rome but refuses to visit his mother. Years later Matteo walks into that same library and sees Mirella for the second time. They fall in love. Mirella meets with Matteo with news for him, but he behaves so harshly to her that she does not tell him that she is pregnant with his child. On New Year's Eve, Matteo decides to finally visit his mother. Everyone is there to celebrate. Instead of waiting for the traditional toasts, however, Matteo decides to leave early and, at midnight, jumps off the balcony of his apartment and kills himself. The odd personality of Matteo tried to hide his emotional fragility behind a facade of pure macho force. He knows that if he lets himself feel anything, it will be too much.

Nicola, feeling that he could have saved Matteo and not wanting to make the same mistake again, arranges for the capture of Giulia to prevent her from killing someone else or from getting killed. She is sentenced to 17 years in jail. During her jail term, Nicola visits Giulia and proposes to her but is rejected.

Nicola finds a photograph of Matteo taken by Mirella. He is encouraged by Giorgia to meet with Mirella which, after some hesitation, he agrees to do. When he meets Mirella, Nicola learns about her son (Andrea) and that Matteo was the father. Nicola breaks this exciting news to his mother and they visit the boy in Sicily. Inspired by new meaning in her life, Nicola's mother decides to stay with Mirella and her grandson. She will die there, some years later. In all the bitterness of life their mother stands as a strong character, but very affectionate and ideal typical of a mother.

Meanwhile, Sara, now in her early twenties, is still struggling with the poor choices her mother has made. She decides to move to Rome to study art and becomes engaged to Mimmo. During this time, Nicola finds out his mother has died and, as a result, travels to Sicily to visit Mirella and pay his respects.

Having finally moved past the death of Matteo, Nicola and Mirella fall in love. Sara, now happy and strong, is encouraged by Nicola to confront her mother and try to patch things up. Giulia, now out of jail and in desperate need of love, embraces Sara, but is not ready to open up completely. The movie ends with Matteo's son, Andrea, visiting Norway (N. Cape), which is where his father and Nicola ventured to go at the beginning of the movie, but never completed their journey.

Although the story reveals the political turmoil of Italy, it keeps a great credit for its neutrality: this is neither a leftist nor a rightest screed; it doesn't see causes or economic oppression or heroic police action but people caught up in compelling if confusing circumstances. Nobody is guilty because nobody is innocent; people are just people.

Giordana (the script writer) keeps the story so fiercely realistic that one can easily make peace with the issue of probability and simply enjoy -- or mourn -- a family that seems as real as your own relatives.

(Edited from reviews articles from Stephen Hunter, Washington Post Staff Writer, and Wikipedia film review)



Tuesday, February 8, 2011

നഗ്നന്‍

നഗ്നത...

ഇതാണെന്റെ ആദിമവസ്ത്രം
നിങ്ങളെന്നെ അണിയിച്ച ചേലകള്‍ക്കും
തൊങ്ങലുകള്‍ക്കുമപ്പുറം
നിഷ്കളങ്കതയുടേയും നിര്‍ഭയതയുടെയും പ്രാഗ് രൂപം.
നിങ്ങളെന്റെ ഉറ്റിയിലിറ്റിച്ച തൈലത്തിനും
നെറ്റിയില്‍ ചാര്‍ത്തിയ വര്ണങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം
നിര്‍മ്മമതയുടേയും വിടുതലിന്റെയും പ്രഖ്യാപനം
"പിതാവേ, ഇതാ ഞാന്‍ നിനക്ക് മുന്‍പില്‍
ഒട്ടും കുടുതലോ കുറവോ ഇല്ലാതെ."
ചൂടിയ തണലുകള്‍ക്ക് ഞാന്‍ വിട നല്‍കുന്നു.
ഇനി ആകാശമാണെന്റെ തണല്‍.
ധരിച്ച പാദുകങ്ങളേ വിട
ഇനി ഭൂമിയാണെന്റെ പാദുകം.
പിന്നെ, ഈ നഗ്നത
അമ്മയുടെ ഉദരത്തില്‍
ശിശു ഏതു വസ്ത്രമാണ് ധരിക്കുക?
അവന്റെ കരവലയം എന്നെ
ആ ആദിമഗര്‍ഭത്തിലേക്ക്
ആവാഹിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചിറകുകള്‍ക്ക് കരുത്തുറക്കുന്നതുവരെ
ഞാനിവിടെ വിശ്രമിക്കട്ടെ.
(Somy Abraham)


Wednesday, February 2, 2011

മതിലുകള്‍ = ശത്രുക്കള്‍ (THE LEMON TREE -Israeli film: 2008)

ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ ലോകത്തെ രണ്ടായി തിരിക്കുന്നു: ഉപകരണങ്ങ ളും ശത്രുക്കളും. ‍ (ഫ്രെട്രിച് നീഷ്ചെ)


Israeli director Eran Riklis's 2008 film “Lemon Tree” is based on a real life incident. Israeli Defense Minister Shaul Mofaz moved to the border within Israel and the occupied territories and security forces began cutting down the olive trees beside his house, arguing that it could be used by terrorists as a hiding place. The Palestinian family who owned the trees sued the minister and took the case all the way to the Israeli Supreme Court. They lost, and their trees had to be cut down. Riklis watched a news blurb about the case online. He then developed the story further in a fictional setting.
“Lemon Tree” opens with the Israeli Defense Minister moving into a new house right next to the Green Line dividing Israel from the West Bank. The Secret Service forces him to cut down the lemon grove of his widowed Palestinian neighbor, for his family’s safety and "because a terrorist might cross into Israel through the grove." The protagonist, 45-year old Salma, has grown up with the lemon grove that her father planted 50 years earlier. Besides remittances from her son in the US, it is her only source of income. When it is decided that it must be destroyed Salma fights it all the way to the Israeli Supreme Court.
Salma feels isolated given that her son has moved to Washington, D.C. and her daughters are now married. The local village elder Abu Kamal advises her to give in, but Salma decides to work with the young lawyer Ziad Daud. They take their case all the way to the Supreme Court. Mira Navon, the minister's wife, sympathizes with Salma. The court case receives notable media attention, and Mira gives a news interview that her husband regrets. Mira believes that the Israeli military overreacted, and she also shares Salma's sense of personal loneliness. A complex, though not always evident, human bond develops between the two women. As the Palestinian cause is dismissed, Mira moves out, and a concrete wall is built between Salma's land and the Defense Minister's house. A final camera shot reveals the lemon trees to have been cut down.

(Edited from Wikipedia and Jane Rubio’s blog “From Beirut to New York”)

കാണാത്തവര്‍ സമയം കിട്ടിയാല്‍ കാണുമല്ലോ. youtube -ല്‍ ഉണ്ട്. സമയം നഷ്ടമാവില്ല; ഉറപ്പ്!



Wednesday, January 26, 2011

A Malayali Genius in Philology: K. Luke (1927-2010)

Following the youtube link suggested by a friend of "Vaakku blog group" I watched the interview with Dr. Rod Moag, an American linguistic professor who speaks grammatically perfect Malayalam, of course, with an Englishman’s slang. He has mastery of  7 languages. Great! However, right then I thought of introducing a simple Malayali linguist who lived among us, away from the limelight, till last year (2010). He is Dr. K. Luke. I had to wait more than a week to write about him because I needed some clarifications from one of his colleagues on certain biographical facts regarding him.

K. Luke after having obtained two Licentiates (from Gregorian University of Rome) joined the Divinity School of Chicago University (1966) and did his doctoral studies in Orientalistics. In 1971 he successfully completed his doctoral studies. His doctoral dissertation is titled “Non-Paradigmatic Forms of Weak Verbs in Masoretic Hebrew.” He had mastery over 42 languages (Mastery in the sense of speaking fluently more than 15, and mastery in the sense of knowing the grammar and syntax – all the rest). At the completion of his doctrinal studies he was offered the chair of Philology (Literary study or classical scholarship)  in the University of Chicago in 1972, which he humbly rejected in view of teaching in his own land, back in India. Such was his greatness that while living practically a very few knew of him, never did anything for publicity, (I had to search a lot for one of his photographs because he never agreed to pose for a snap), quite unassuming, ever ready to help others, and spent old age so meekly without complaints or demands immersing himself fully in research works right up to last months of his life ( I heard that in the beginning of the year of his death - June 10, 2010- he was learning a new language).

With great reverence to my great honorable professor (The Heavens blessed me for that!) here I upload a photo of him from the collection of rarities. His mortal remains are interred in the vault of the cemetery of Assisi Ashram, Bharananganam

Sunday, January 23, 2011

Every man is an Island

"If he has a conscience he will suffer for his mistake. That will be punishment-as well as the prison." (Fyodor Dostoevsky, Crime and Punishment)


The Island is 2006 best Russian film. It is a biographical film on the life of a 20th
century monk who lived in an Eastern Orthodox monastery.


Plot Summary: During World War II, the sailor Anatoly and his captain, Tikhon, are captured by the Nazis when they board their barge and tugboat which is carrying a shipment of coal. The Nazi officer leading the raid offers Anatoly the choice to shoot Tikhon and stay alive which Anatoly reluctantly takes, and Tikhon falls overboard. The Nazis blow up the ship but Anatoly is found by Russian Orthodox monks on the shore the next morning. He survives and becomes a stoker at the monastery but is perpetually overcome with guilt.


Thirty years pass. Anatoly now has the gift of clairvoyance and healing. But the other monks do not really understand him. People come to see Anatoly for cures and guidance, but even now, he remains in a perpetual state of repentance. He often gets in a boat and goes to an uninhabited island where he prays for mercy and forgiveness.

A prominent admiral arrives to see Anatoly with his daughter. The daughter is possessed by demons but Anatoly exorcises them. The admiral turns out to be Tikhon. It is revealed that Anatoly only wounded him during the war. Tikhon forgives Anatoly.

Anatoly announces a death by Wednesday; the monks provide a coffin. Dressed in a white garment such as Jesus wore, he lies in the coffin, wearing a crucifix. Monks, one carrying a large cross representing the risen Christ, are seen rowing the coffin away from the island. (from Wikipedia)

Monk Anatoly is self-awareness is great that he doesn't regard him as being clever or spiritual, but blessed "in the sense that he is an exposed nerve, which connects to the pains of this world. His absolute power is a reaction to the pain of those people who come to it;" while "typically, when the miracle happens, the lay people asking for a miracle are always dissatisfied" because "the world does not tolerate domestic miracles."(by the director Pavel Lungin) There is also something interesting about Pyotr Mamonov who played the character of Monk Anatoly. He was formerly one of the few rock musicians in the USSR, later he got converted to Eastern Orthodoxy in the 1990s and lives now in an isolated village. Pavel Lungin said about him that "to a large extent, he played himself" in the film.



"Go at once, this very minute, stand at the cross-roads, bow down, first kiss the earth which you have defiled, and then bow down to all the world and say to all men aloud, 'I am a murderer!' Then God will send you life again. Will you go, will you go?" (Fyodor Dostoevsky, Crime and Punishment)

“The first step toward finding God, Who is Truth, is to discover the truth about myself: and if I have been in error, this first step to truth is the discovery of my error.” (Thomas Merton)



Saturday, January 22, 2011

Nestless on the Branches of Memories

“Please give this to our son Rajan. I trust only you.”


She didn’t utter a word after that. Cold death had already touched her. The next day after her death, I had a nap on the couch. The weight of that packet of coins, which she entrusted to me, was still in my hands. (From “Memories of a Father” by T.V. Eachara Varier)

 
 
 
Piravi is 1988 Malayalam feature film directed by Shaji N. Karun bagging 31 awards. The film is thought to be based based on the 'Rajan Case' that occurred in Kerala during the time of the emergency in 1978. The Chief Minister of the State attended a college function where a boy sang a song against him. The boy was caught by the police, brutally tortured in the police station where he died. After the Emergency, the boy's father filed a case against the government thus sparking off a big debate.


Plot: Raghu is one of two children born to Raghava Chakyar and his wife. Born quite late in his parents' marriage, Raghu is brought up with immense devotion and love until adulthood.

Now studying in an engineering college far from home, Raghu must return home for the engagement ceremony of his sister, but fails to turn up. His father Raghavan waits endlessly for his son to return. Raghavan takes daily trips to the local bus stop, waiting all day in the hope that Raghu will eventually come home. Soon it emerges, and the family come to know through newspapers, that Raghu has been taken into custody by the police for political reasons.

Raghavan sets out to try and find his son, and he eventually reaches police headquarters. However the police pretend not to know about Raghu, or his whereabouts, and furthermore, deny the fact that Raghu was taken into custody. Raghu's sister eventually comes to the realization that her brother probably has died as a result of police torture, but hasn't the heart to tell her father. Raghavan slowly begins to lose grip of reality, and starts to dream of his family reuniting once more.

(Plot summary from Wikipedia film review)

Words of Rajan’s father: “I was caught inbetween the father and the son, or rather, my father and my son. Did my father wait for me like this? Will my son go away like this? My father, the late Sri Premji, acted in the role of this father in the much-acclaimed film Piravi. In my journey through this book he was with me, telling me how painful it was to act out the role of a father who lost his son, but went on waiting for him. My dear father walked along with me into this wilderness, holding my hand. At the end of it, here I am looking back to see whether my son is still there or not. I now know that no sun sets. There is life even after death. Memories are the branches where the dead nest.

It is raining. I too am drenched. The rain cleanses everything, but scars of old wounds remain; they cannot be washed off that easily. Because of these scars, the struggle should continue, to recreate us as more beautiful people. The day has not dawned yet. It is still raining.” (Concluding words from “Memories of a Father”)




 
 
“There is life even after death. Memories are the branches where the dead nest.” Will he able to nest on the branches of the memories of our generation even after he is dead and gone….?!